De voorbereiding van Ajax loopt tot nu toe op rolletjes. Veel talentvolle spelers en een talentvolle technische staf maken samen een ogenschijnlijke rustige indruk. Het trainingskamp in Wales zit erop en gestaag groeien de mannen naar een vorm toe, waar ze bij Feyenoord alleen maar van kunnen dromen. Celtic en Borussia Dortmund waren tijdens het afgelopen jubileumtoernooi een maatje te groot voor de al jaren zwalkende Rotterdammers. Zelfs de meest fanatieke supporters laten het inmiddels afweten, iets wat men de Ajax supporters altijd verwijt.

Ik zal het eerlijk toegeven: ik heb Feyenoorders in mijn familie. Ik schaam me diep. Mijn vrouw is geboren in dat uit de kluiten gewassen dorp aan de Maas. Mijn schoonfamilie is van Rotterdamse herkomst en op verjaardagen en feesten kom ik dan ook met tegenzin over de Van Brienenoord de Maasstad binnen rijden.

Rotterdam viert feest vanwege het feit dat de ze ooit drie Europese finales hebben gespeeld in honderd jaar. Wat een prestatie! Terwijl ik dit cynisch opschrijf, weet ik dat mijn schoonfamilie - mijn zwager en kleine neefje voorop - me wil villen. Amsterdamse bluf noemen ze dat of arrogantie. Gelukkig heb ik mijn grote neef en zoon nog, die wel besmet zijn met het mooiste virus wat er bestaat, de Ajax-passie. Het is me na jaren duidelijk geworden waar de Rotterdammers mee besmet zijn: een chronisch minderwaardigheidscomplex waar de honden geen brood van lusten.

Op alles hebben de Rotterdammers iets aan te merken in Amsterdam. Het gras is niet goed. De Amsterdam ArenA is een UFO met een dak erop. Het shirt is niet mooi. Het zijn mooi-weer-voetballers bij Ajax. Bij Ajax zijn de supporters stil. Die vier Europa Cups waren mazzel. Gerard Cox heeft meer nummer één hits dan Andre Hazes. Rotterdam heeft meer wolkenkrabbers dan Amsterdam. Ajax is een schoonmaakmiddel. Feyenoord won als eerste Nederlandse club de Europa Cup 1. In De Kuip gaan meer toeschouwers dan in de UFO. Er zijn bedrijven in Rotterdam, die hun brandblussers uit het buitenland halen omdat Ajax- brandblussers de grootste Nederlandse leverancier is.

Wat schiet je er allemaal mee op, denk ik dan? Ik moet uitkijken om me niet tot hetzelfde niveau te verlagen. Al sinds mensenheugenis zijn de Amsterdammers en Rotterdammers elkaars rivalen op het veld, op de tribune en verder overal waar ze elkaar tegenkomen. Rivaliteit kan leuk zijn als het fair wordt gespeeld. Een mens moet immers ergens zijn agressie oprichten, dus dan maar op de grote rivaal.

Er zijn in Nederland naar mijn bescheiden mening drie honderdjarige betaald voetbalclubs: Sparta Rotterdam, Ajax en Feyenoord. Clubs met nostalgie en successen. Eigenlijk kun je stellen dat zowel Amsterdam als Rotterdam in hetzelfde schuitje zitten na hun eeuwfeest. Er viel na honderd jaar niet meer zoveel te vieren. Het vieren is overgegaan naar de inmiddels 95-jarige uit Eindhoven. Dus het wordt tijd dat de toekomstige 100-jarige de pijn gaat voelen, die wij in Amsterdam en Rotterdam al tijden voelen.

Zou het niet prachtig zijn als aan het einde van dit seizoen Aissati voor de camera's van de vertrouwde NOS roept: 'altijd een grote mond in Brabant, maar presteren, ho maar!' Daarna laat hij glimmend van trots de kampioensschaal zien aan een uitzinnige schare Ajax-supporters op het Leidseplein. Een week later staat Theo Lucius op het bordes aan de Coolsingel met de KNVB-beker boven zijn hoofd en een ticket voor de voorronde van de Champions League in zijn kontzak. Hij zingt in de microfoon van Tom Egberts: 'helemaal niets in het Brabantse land, olé, olé.'

Aan de overkant van de Noordzee betreedt Gomes de treden van het vernieuwde Wembley Stadion om daar de FA Cup op te halen en bedankt hij voor de microfoons van de BBC ene Jan Reker, voor het wegpesten uit dat schimmige Eindhoven. Weer een week later vertelt Ibrahim Affelay in een interview met Wilfred Genee, dat hij zo moe is en nu nog twee wedstrijden moet spelen tegen het Roda JC van Kenneth Perez en Albert Luque om een UEFA-cup ticket veilig te stellen.

Als we zover zijn in dit land, dan gaat het goed, want dan is alles weer bij het oude. De echte topclubs staan weer waar ze moeten staan en Guus Meeuwis is gewoon weer de Jannes van Brabant.

Bron: Highlow