Davids behoorde tot de beruchte kabel, die Nederland op zijn grondvesten deed schudden op het EK van 1996. Ajax was in de jaren negentig hot news. Ajax werd getraind door Louis van Gaal, die met ijzeren hand regeerde over zijn club. Davids maakte onderdeel uit van dit team, wat met Patrick Kluivert, Clarence Seedorf en Winston Bogarde uit zo'n 40% kleurlingen bestond.

Wat doet het er toe, zult u wellicht denken? Toch gaf deze kabel een hoop problemen, want Frank Rijkaard - de leider van het groepje – was zojuist gestopt met voetballen. Davids, die Frank altijd als zijn grote voorbeeld had gezien, werd in een leidende rol gedrongen. Een rol, die hij nog niet aan kon en bovendien moest hij opboksen tegen de echte leider van Ajax, Danny Blind.

Toen Ajax in 1995 de Champions League won, zag je het al aankomen, maar Rijkaard was de leider van de kabel en oud en wijs genoeg om het niet te laten escaleren. In november 1995 won Ajax door de benutte strafschop van Danny Blind de wereldbeker in Tokio. Toen was overduidelijk te zien dat de kabel geen leider meer had. In een interview na afloop op het veld stonden Kluivert, Bogarde en Davids als wilden te schreeuwen over 'Vawaka brothers', iedereen moest zijn mond houden.

Winston Bogarde, met het minste talent gezegend, begon zijn minderwaardigheidscomplex steeds meer op de verkeerde manier naar buiten toe te uiten. Hij nam Davids en Kluivert op een verkeerde manier mee in zijn slipstream. Seedorf was inmiddels al vertrokken en via de telefoon werd afgegeven op Ajax en de blanda's. Edgar vertrok huilend bij Ajax, nadat hij een strafschop had gemist in de finale van de Champions League tegen zijn latere club Juventus.

Gratis en voor niets vertrok Davids naar AC Milan. Het werd geen succes en een overstap naar Juventus moest hem de eeuwige roem gaan bezorgen. Zijn vrienden Kluivert en Bogarde maakten een jaar daarna de overstap naar AC Milan, maar voor beide was dit ook geen succes. Kluivert vertrok vervolgens naar Barcelona FC en Bogarde hield de bank daarna heel erg warm bij Chelsea FC. Op voetballend gebied hebben we nooit meer iets gehoord van onze Winston, maar hij verbaasde mij wel met een boek wat door moest gaan als de moderne versie van 'de negerhut van oom Tom'.

Davids is en blijft een fenomeen, een vechter zowel in het veld als buiten het veld. Zijn stijl van spelen kun je haten of je kunt er verliefd op worden, waar ik echter nooit aan heb kunnen wennen is zijn arrogante manier van zich presenteren in de media. Vorig jaar haalde Henk ten Cate hem in de winterstop terug naar Ajax, al snel ontpopte Edgar zich als de leider in het veld en daarbuiten.

Na mislukte seizoenen bij Internazionale en Tottenham Hotspur wilde hij nog even alle critici de mond snoeren, dit lukte hem aardig en op één doelpunt na maakte hij Ajax bijna kampioen. Een Davids die goed in zijn vel zit is een aanwinst voor ieder team, Henk ten Cate liet Edgar goed in zijn vel zitten en accepteerde zijn nukken en grollen. Tevens nam Edgar wraak door in de finale van de KNVB-Beker de beslissende strafschop binnen te schieten en alsnog een beker voor Ajax binnen te halen.

Het is jammer dat Davids gaat vertrekken. Zijn te grote ego zit hem in de weg; Marco van Basten selecteerde hem niet meer voor het Nederlands Elftal, omdat hij weinig tot niet speelde voor Internazionale en Tottenham Hotspur. Hij was gekrenkt en wenste niets meer te maken willen hebben met de man die hem had gepasseerd. Als hij een echte grote jongen was geweest, dan was hij doorgegaan bij Ajax en had hij Marco een poepje laten ruiken.

Davids heeft in zijn carriere heel wat mensen geschoffeerd. Denk aan Guus Hiddink in 1996 en vele anderen. Hiddink een echte personality stapte hier over heen en haalde hem weer terug in 1998. Hij nam hem zelfs weer mee naar het Wereldkampioenschap in Frankrijk. Edgar had deze stap ook kunnen zetten. Als je 35 bent, wordt dit ook wel eens tijd om deze tactiek te beheersen. Helaas is dit voor Davids niet weggelegd en kiest hij weer het hazenpad, voor de zoveelste keer in zijn carriere laat hij zich leiden door zijn te grote ego.

Maar dit alles staat ver van de speler die Davids ook is. De terrier, de pitbull, de stofzuiger, de schoffelaar. De man, die er aan sleurt, trekt, schopt, slaat, oppept, motiveert en leidt. Dat is dezelfde Davids, de man die Ajax door zijn aanwezigheid vorig seizoen dicht bij PSV bracht en dit seizoen Ajax door een beenbreuk heel ver van PSV bracht.

Davids, het ga je goed met wat je ook mag gaan doen. Ik heb twee halve seizoentjes van je mogen genieten op het veld. Ik benadruk op het veld, want daar ben je de leider, de animator, de vuurtjesopstoker die we zullen missen. Davids ik zal je als voetballer missen, als mens heb ik nog mijn twijfels.

Bron: Highlow.nl