Kwakman speelde van 1969 tot 1984 voor FC Volendam. Daarna werd hij trainer van onder andere de jeugd van de Volendammers. Toch werd Kwakman pas na 31 jaar fullprof. 'Eerst had Hans Westerhof me gevraagd om hier bij Ajax te komen trainen', aldus Kwakman. 'Maar toen was het nog geen fulltime job. Later kreeg ik die mogelijkheid wel van Kees Zwamborn, op aangeven van Co Adriaanse, die toen hoofdtrainer was. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken. Eindelijk fullprof. Acht jaar geleden was dat.'

Kwakman zag zijn Ajax C1 vorig seizoen kampioen worden. Zeven spelers haalden het Nederlands jeugdelftal. 'Het jaar ervoor waren dat er drie', aldus Kwakman. 'En dit jaar lijkt het ook wat minder. Maar je kan er ook niet altijd alles van zeggen. Soms zit je er gruwelijk naast, zowel in positieve zin als in negatieve. En het kan altijd zo zijn dat er in één lichting maar één speler zit die het kan halen. Maar dat kan dan net zo goed de Bergkamp van over acht jaar zijn. Vorig jaar had ik een groep waar de wil om de ArenA te halen onvoorstelbaar groot was, en ook bij bijna alle spelers. Die waren enorm gefocust. Dit jaar lijkt die motivatie wat minder. Maar we blijven tot in den treure kijken hoe de spelers het beste tot hun recht komen. Soms kom je er na een tijdje achter dat ze op een verkeerde plek spelen. Zo had ik een aantal jaar geleden Sno en Vertonghen achterin spelen. Toen deden ze het eigenlijk niet echt goed. Ik kan me nog gesprekken herinneren waarin ik me afvroeg of het wel verdedigers waren. Ze wilden daar ook helemaal niet spelen. Nu zijn het middenvelders en hebben ze, via allerlei omwegen, het eerste gehaald. Maar daarom ben je ook altijd met alle spelers even serieus bezig. Niet alleen met de spelers die de meeste kans lijken te maken op de ArenA. En je bent met kinderen bezig, die gewoon zo goed mogelijk willen worden in het voetbal. Daar probeer je ze bij te helpen. En de vorderingen die ze maken in een jaar zijn onvoorstelbaar.'

Kwakman is ontzettend blij met zijn baan. 'Ik heb een wereldbaan', aldus Kwakman. 'Hiervoor was ik 28 jaar ambtenaar. Archivaris bij het Hoogheemraadschap Boven 't IJ. Ik werkte bij de uitwaterende sluizen. Uitrustende sluizen, zei mijn vader altijd. Daarbij kwam de voetballerij. Eerst als speler en daarna als trainer. Het was half acht beginnen in Edam, tot kwart voor vier. Dan snel naar het voetbalveld, om om kwart over vier te kunnen trainen. Tot een uur of half negen. Vier dagen in de week. Zwaar? Welnee. Fantastisch was het!'

Kwakman ziet verschillen tussen de jeugd van Ajax en die van FC Volendam. 'Dat is andere koek in vergelijking met de situatie bij Ajax', aldus Kwakman. 'Al die Ajacieden die hier als trainer in de opleiding lopen, kennen dat helemaal niet. Die zijn altijd fullprof geweest. Die weten niet wat het is om achter je eigen leider aan te gaan, achter je eigen vervoer. Oefenwedstrijden regelen. Je eigen ploeg van volgend jaar bij elkaar scouten. Had ik regelmatig contact met Henny de Regt, die bij Ajax werkte. Dan ging ik eind april, begin mei de kluis in bij het Hoogheemraadschap om precies om negen uur met De Regt te bellen, die me dan doorgaf welke spelers er uit hun opleiding gingen afvallen. Dan kon ik ze meteen benaderen om naar Volendam te komen. Zo is ooit Gijs Luirink bij Ajax afgevallen en naar Volendam gekomen. En zo waren er nog veel meer.'

Kwakman vindt zijn jeugdspelers geen verwende ventjes. 'Deze jongens krijgen alles aangedragen, maar vergis je niet. School, trainen, eten, studeren, met het busje naar huis. Ze hebben het heel druk. Ze moeten overal presteren: op school, iedere training. Alles is goed geregeld, maar ze moeten het allemaal zelf doen. En toch blijf ik zeggen dat in de jeugd niemand het zwaar heeft. Ik zat op het Waterland College, Meeuwenlaan, Amsterdam Noord, toen ik in het eerste kwam te spelen. Mijn tante woonde op de Julianaweg in Volendam. Daar bracht mijn zusje dan mijn voetbaltas naartoe. Racen naar de bus, tas ophalen bij mijn tante en dan hollend naar de training om hopelijk nog net op tijd te zijn. Denk maar niet dat ik het één dag erg heb gevonden. En ik denk dat die jongens het hier bij Ajax ook nog even leuk vinden, hoe druk ze het ook hebben. Het is toch ook het leukste wat er is?! Bij mijn zoon Kees heb ik ook gezien hoe hij er altijd van genoot.'

Wim Kwakman wordt bijna tot vervelens toe aangesproken op die over het doelpunt van zijn zoon tegen Roda JC-doelman Castro. 'Kleine F'jes komen naar me toe lopen. 'Meneer, meneer', vragen ze dan, 'is dat uw zoon, van die goal tegen Roda?' Hebben ze gezien op tv. Prachtig. Het gaat goed met hem. Maar gelukkig ook met mijn twee dochters en mijn vrouw. Dat is toch het belangrijkste, dat het met het hele spul goed gaat.'

In huize Kwakman gaat het altijd over voetbal. 'Daar krijgen we nooit genoeg van', aldus Kwakman. 'Ik speelde altijd samen met Kees. Buiten op het veldje voor ons huis aan de Plutostraat, met een mannetje of tien van Kees z'n leeftijd. Altijd maar weer; iedere dag. Of op vakantie, voetvolley met zijn tweeen. Regende het pijpenstelen. Keek iedereen vanuit zijn tent hoofdschuddend naar die twee gekken die daar urenlang aan het voetvolleyen waren, over een waslijn met kleding als net. Het veld was afgebakend met slippers en stenen. Drie keer raken. In het begin won ik nog wel eens van hem. Later werd dat een probleem. Kees werd te goed… En nu is de volgende generatie aan de beurt. Vanochtend heb ik anderhalf uur met mijn kleinzoon staan ballen.'

Maar is uw kleinzoon niet net drie maanden oud? Kwakman: 'Nee, niet die van Kees, maar mijn andere kleinzoon, van mijn dochter. Die is een jaar en acht maanden. Die gaat later ook voetballen. Dat kan niet anders.'

Wim Kwakman heeft nooit een vis gevangen, of het moeten inmiddels doorgebroken voetballers zijn, die hij als junior onder zijn hoede had. Wims vader, op zijn beurt, heeft nooit een bal aangeraakt. Daarvoor had hij het veel te druk. Hij zat altijd op zee, of lag thuis uit te rusten. Hij kwam voor het eerst naar zijn zoon Wim kijken toen die 18 was. Dat was in de tijd dat er belangstelling was ontstaan voor de voetballer Wim Kwakman. 'Zo in '68 of '69 kon ik in het tweede van Ajax komen', herinnert Kwakman zich. 'Ben ik nog met mijn vader naar de platenzaak van de oude Jaap van Praag geweest, op het Spui. Maar ik wilde niet. Ik was wel altijd helemaal gek van Ajax geweest. Wij allemaal hoor. Ik weet wel dat we met mijn vader en mijn broers naar Ajax gingen kijken. Reden we de Schellingwouderbrug over en parkeerden we hem aan het begin (is eigenlijk het eind, RB) van de Middenweg. Dan hollen naar de kassa van de Meer om een kaartje te kopen. Dat kon toen gewoon. Volgens mij hebben wij toen nog de debuutwedstrijd van Vasovic gezien. Maar spelen voor Ajax was voor mij geen droom. Mijn droom was spelen voor Volendam 1, de club waar ik altijd zelf in de jeugd speelde en altijd naar de wedstrijden ging kijken, vanaf het moment dat ik over het hek kon kijken. Toen ik dat haalde, was ik volmaakt gelukkig. Ik heb het er een jaar of vijftien volgehouden. Ik ben nooit weggegaan. Volendam, de Heen-En-Weer, dat was mijn niveau. Hoger kon ik niet aan. Daar moet ik eerlijk over zijn. Kees nu wel. Dat is mooi. Maar ook hij weet dat hij altijd zelfkritisch moet blijven. Had hij gescoord tegen Volendam, komt hij na afloop van de wedstrijd naar me toe lopen. Ik stond bij het hek. Zegt hij: 'Boots was mijn man.' Boots had de 2-1 binnen gekopt. Kees wist dat ik daarover zou beginnen, en niet over die goal die hij maakte. Daar hou ik van, van spelers die weten wat ze goed doen, maar ook wat ze verkeerd deden. Want alleen die spelers kunnen beter worden. Gelukkig kom ik ze in de Ajax-jeugd ook genoeg tegen: jongens die alleen maar bezig zijn met beter worden. Dat ik ze daarbij kan helpen, is iedere dag een feest. Mijn feest. Het is een droom die ik nooit had, maar die toch is uitgekomen.'

Bron: Ajax.nl