Neem Oleguers relaas na afloop van een competitiewedstrijd tegen Malaga in 2005, waarin hij zojuist zijn eerste doelpunt voor FC Barcelona had gescoord. Dat doelpunt droeg Oleguer tot ieders verrassing op aan een 14-jarige jongen uit zijn geboortestad Sabadell. Omdat de jongen een week eerder was opgepakt voor het plakken van proteststikkers waarop hij burgemeester Manuel Bustos van Sabadell van machtsmisbruik en vriendjespolitiek beschuldigde.

Nu was het niet de eerste keer dat Oleguer publiekelijk partij koos tegen de autoriteiten van Sabadell. In interviews had hij het beleid van burgemeester Bustos al flink bekritiseerd. Maar ook zijn gal gespuwd over het feit dat in zijn geliefde stad sprake was van 'buitensporig fascistisch geweld'.

Oleguer doelde daarmee onder meer op het gewelddadige optreden van de plaatselijke politie – geleid door de broer van burgemeester Bustos, Francisco – bij de sluiting van het alternatieve café Bemba in de nacht van 27 september 2003. Daarbij vielen ruim twintig gewonden en werden elf jongeren gearresteerd. Onder hen was ook Oleguer, die vorig jaar bij de rechtbank een celstraf van drie jaar hoorde eisen voor zijn aandeel in de rellen. Een strafeis die nog altijd boven zijn hoofd hangt.

Oleguer heeft nooit een geheim gemaakt van zijn arrestatie en mogelijke veroordeling. Net zo min als van zijn politieke denkbeelden. Hij sympathiseert met het Catalaanse streven naar onafhankelijkheid, de linkse kraakbeweging, de antiglobalisten en heeft openlijk tegen de Europese Grondwet stelling genomen.

Gevraagd of hij een anarchist is, antwoordde Oleguer tijdens een vraaggesprek met de Spaanse radiozender SER: 'Als het verdedigen van een rechtvaardige wereld, het streven naar gelijke kansen en de hoop op gelijke rechten voor sociaal zwakkeren betekent dat ik een anarchist ben, ben ik dat zeker ja.'

Die uitlatingen leverden Oleguer in 2005 prompt een uitnodiging van de beruchte Mexicaanse guerrillaleider Subcomandante Marcos om met het Zapatistische Leger van Nationale Bevrijding een vriendschappelijk duel te komen spelen in de opstandige Mexicaanse regio Chiapas.

Serieuzer was de uitnodiging van de toenmalige bondscoach Luis Aragones voor een trainingsstage bij het Spaans elftal. Oleguer, die als 11-jarige als middenvelder bij het nietige Lepanto begon en later bij het bescheiden Gramanet tot verdediger is omgevormd, maakte bij Barcelona immers indruk in zijn eerste drie seizoenen.

In een gesprek met Aragonés liet Oleguer echter weten niet voor Spanje te willen uitkomen. Het Catalaans voetbalelftal is zijn enige 'nationale' elftal. Een standpunt dat hem elders in Spanje steevast op helse fluitconcerten is komen te staan. Blijken van afkeuring die sinds vorig jaar alleen maar zijn toegenomen na artikelen waarin hij stevige kritiek uitte op de Spaanse rechtstaat en vraagtekens zette bij de veroordeling van Inaki de Juana Chaos, een bloedige terrorist van de Baskische afscheidingsbeweging ETA.

Oleguer heeft zich nooit van de wijs laten brengen door wat anderen van hem denken. Wie twijfelt hoeft slechts zijn boek Cami d'Itaca (De weg naar Ithaka) te lezen uit 2006 waarin hij uiteenlopende onderwerpen behandelt als anorexia, de strijd tegen het fascisme, de rol van Spanje in Irak en zijn ervaringen tijdens de viering van de Spaanse titel met Barcelona in 2005.

Maar ook zijn levenstijl heeft Oleguer nooit laten beinvloeden door het voetbal. Ook al verdiende Oleguer bij Barcelona ruim een miljoen per seizoen, hij is bescheiden blijven leven. Wars van alle luxes die de Barcelona-sterren zo vaak op kritiek is komen te staan.

Oleguer deelde jarenlang in Sabadell een simpele flat met drie vrienden en ging bij voorkeur met zijn Volkswagen-bestelbusje naar de trainingen. Maar daar bleef het ook vaak bij, getuige de magere 12 competitieduels die Oleguer afgelopen seizoen bij Barcelona mocht spelen. En met de komst van de nieuwe aankopen Caceres, Piqué, Alves en Henrique leek er nog minder kans op speelminuten.

In Amsterdam komt Oleguer weer aan voetballen toe. Maar hij zal ongetwijfeld ook avonden doorbrengen in het populaire krakersbolwerk Vrankrijk.