Afgelopen weekend las ik een fantastisch verhaal over de van Banfield overgenomen spits. Cvitanich moest een wedstrijdje meespelen met Jong Ajax tegen Jong Volendam, en was daar he-le-maal kapot van. Hij speelde daarom dramatisch. Reden: in Argentinië betekent het dat je definitief uit de A-selectie bent gezet, als je mee moet doen met het belofteteam. De technische staf van Ajax was er later pas van op de hoogte, maar maakte de gretige aanvaller direct duidelijk dat 't in Nederland anders werkt. Schitterend, een speler die compleet aangeslagen is, omdat hij denkt dat z'n Amsterdamse avontuur ten einde is. Veel spelers verkiezen in vergelijkbare situaties de pers vaak als uitlaatklep om hun onvrede te uiten.

Ajax-Vitesse, Cvitanich vervangt Sarpong en staat daarom links van Huntelaar in de voorhoede. Hij duikt direct enkele malen op voor het Vitesse-doel, maar is bij balbezit van de tegenpartij meeverdedigend te vinden op eigen helft. Dat zie je doorgaans weinig bij spitsen. Het typeert de wil van Dario om in Amsterdam te slagen. De verslagenheid na een wedstrijd met Jong Ajax, het meeverdedigen maar ook het incasseren van tackles en charges. Zo kwam de Arnhemse keeper Velthuizen wild uit en liep daarbij Cvitanich onder de voet zoals de Duitse keeper Toni Schumacher dat ooit deed bij een opponent. Geen theater, geen gezeik. 'Je moest eens weten hoe het er in Argentinie aan toegaat', leek Dario ermee te willen zeggen. Hij kan zelf overigens ook goed uitdelen.

Scoren deed de nummer twintig aan Ajax-zijde helaas nog niet gistermiddag, maar met de branie en de bluf die hij uitstraalt maakte hij veel goed. Deze jongen komt niet (alleen) om flink te cashen. Hij wil ogenschijnlijk slagen in het Ajax-shirt. Zijn trots steekt hij in ieder geval niet onder stoelen of banken. Dario zou daarom best eens de nieuwe publiekslieveling kunnen worden.

Bron: Ajax Life